باستانشناسان در اسپانیا دو سنجاق سینه (بروش) عقابنشان متعلق به حدود ۱۵۰۰ سال پیش کشف کردهاند. این زیورها با طلا، برنز، جواهرات و شیشههای رنگی ساخته شدهاند و احتمالاً توسط زنان قدرتمند ویزیگوت بهعنوان نماد قدرت و جایگاه اجتماعی استفاده میشدهاند.
مجله اینترنتی باستان شناس : این سنجاق سینهها که در حال حاضر در مجموعه موزه ملی باستانشناسی مادرید قرار دارند، از برنز و روکش طلا ساخته شدهاند و حدود ۱۱.۸ سانتیمتر (۴.۶ اینچ) ارتفاع دارند. خانه های طرح عقاب با تکنیک کلوزونه و با شیشه قرمز و آبی-سبز و همچنین سنگهای سفید منبتکاری شدهاند. چشمهای عقاب از سنگهای قیمتی آبی هستند. در پشت سنجاق، قطعاتی از مکانیزم فنری و قفل سنجاق باقی مانده است.
در طول دوره مهاجرت در اروپا (قرنهای چهارم تا هشتم)، قدرت امپراتوری روم رو به زوال گذاشت و گروههایی مانند ویزیگوتها (گوتهای غربی) از اروپای مرکزی به سمت غرب و به شبه جزیره ایبری نقل مکان کردند. آنها پادشاهیای مستقر در تولدو، اسپانیا تأسیس کردند و هنر و نویسندگی در پادشاهی ویزیگوت در قرنهای ششم و هفتم شکوفا شد.
«یکی از مضامین تکرارشونده در هنر ویزیگوت، نقش عقاب بود ـ نمادی از موجود برتر و تجسم قدرت، بنا بر گفتهی کاترین رینولدز براون، تاریخدان هنر در موزهی متروپولیتن نیویورک. این بروشهای عقابنشان اغلب به صورت جفت در گورهای زنان یافت میشوند، همانگونه که نویسندگان کتاب هنر و معماری قرون وسطی (انتشارات دانشگاه کرنل، ۲۰۲۳) اشاره کردهاند. به گفتهی موزهی والترز، این سنجاقها احتمالاً برای بستن لباس زنان بر روی شانهها به کار میرفتهاند.
در میانهی سدهی هفتم میلادی، شاه ویزیگوت فرمان تدوین «قانوننامهی ویزیگوتی» را صادر کرد؛ مجموعهای از قوانین که برای زمان خود بسیار پیشرو بود. بر اساس پژوهش تاریخدان سوزان فونای وِمپل، زنان اجازه داشتند زمین و عناوین را به ارث ببرند و ازدواج خود را ترتیب دهند. با این حال، تنها شمار اندکی از نامهای زنان قدرتمند ویزیگوت ـ عمدتاً همسران شاهان ـ در منابع تاریخی باقی مانده است.
اگر چه این سنجاق سینه نشان میدهند که مالک آنها زنی بانفوذ بوده است، نبود کاوشهای دقیق در گورستان آلوِرا حدود یک قرن پیش، بدین معناست که شاید هرگز ندانیم آیا این زیورها واقعاً متعلق به یک ملکهی ویزیگوت بودهاند یا نه.»
